De terugreis is inmiddels echt begonnen. Dat merk je niet alleen aan de kilometers op de teller, maar ook aan het weer. Alsof Zweden ons vertrek moeilijk vond, besloot het nog maar eens een paar dagen flink te huilen en de regen viel met bakken uit de lucht.
De laatste dagen in Zweden zijn aangebroken. Niet met één grote sprong richting huis, maar met een rustige afdaling naar het zuiden. Dinsdag vertrekt onze boot vanuit Trelleborg naar Duitsland en dus stond het afgelopen weekend vooral in het teken van kilometers maken. Niet gehaast, maar wel met het besef dat de vakantie langzaam ten einde loopt.
Dinsdag stond er opnieuw een pittige reisdag op het programma. We moesten namelijk helemaal van Mellerud naar Trollhättan. Een afstand van zo’n zestig kilometer. Tegen de tijd dat iedereen goed en wel zat, de caravan achter de auto hing en de navigatie tevreden “route berekend” had gemeld, waren we er eigenlijk alweer.
Vandaag hoefden we helemaal nergens naartoe. Na de ‘zware’ reis van gisteren – een rit van maar liefst tachtig kilometer – vonden wij dat we wel een rustdag hadden verdiend. De caravan bleef dus keurig op zijn plek staan en wij ook grotendeels.
Na drie dagen in Säffle was het tijd om de caravan weer aan te koppelen. Gelukkig hoefden we vandaag geen hele expeditie te ondernemen: de rit naar Mellerud bedroeg nog geen tachtig kilometer. Dat is inmiddels zo'n afstand waarvan je denkt: zullen we nog wel een lunchpakket meenemen of redden we het gewoon op één kop koffie?
Vandaag was alweer onze derde en laatste dag in Säffle. Twee rustige dagen hadden we al achter de rug. Dat kwam ongetwijfeld door de warmte, maar misschien begint er ook iets anders te gebeuren. We raken langzaam gewend aan het Zweedse leven. Het tempo ligt hier lager, niemand lijkt ergens haast mee te hebben en zelfs wij beginnen ons daarbij neer te leggen. Dat is voor Nederlanders toch een kleine cultuurverandering.
LET OP!!! Normaal schrijf ik achteraf over onze avonturen. Vandaag niet. Dit is de eerste vakantieblog waarbij de toekomst alvast gelekt is. Hopelijk houden we ons morgen een beetje aan het script.
Vandaag reden we met de caravan van Torsby naar Säffle. En eerlijk gezegd: dit was zonder twijfel één van de mooiste autoritten van onze hele vakantie. De route slingert door het hart van de Zweedse provincie Värmland en volgt lange tijd de oostelijke oever van het Frykenmeer. Eigenlijk bestaat het Fryken niet uit één meer, maar uit drie langgerekte meren die direct met elkaar verbonden zijn: het Noord-Fryken (Norra Fryken), het Midden-Fryken (Mellan-Fryken) en het Zuid-Fryken (Södra Fryken). Samen vormen ze een waterlint van ruim tachtig kilometer lang dat als een blauw lint door het landschap loopt. Terwijl wij rustig zuidwaarts reden, hadden we voortdurend uitzicht over het water, met aan de overkant beboste heuvels die soms steil uit het meer oprijzen. Af en toe reden we door een klein dorpje of langs een rode boerderij, waarna het uitzicht zich weer kilometerslang opende. Als je ooit wilt bewijzen dat Zweden méér is dan alleen bomen, dan is dit de perfecte route. Je ziet namelijk ook heel veel water. En daarna weer bomen. En daarna weer water. De afwisseling is werkelijk fenomenaal.
Vandaag hebben we de caravan weer aangekoppeld voor een rit van ongeveer 150 kilometer. We reden van Mora naar Torsby. En ja, ik weet het: jullie verwachten inmiddels een origineel verhaal over Zweden. Maar de waarheid is dat we opnieuw urenlang door bossen reden. Heel veel bossen. Bossen links. Bossen rechts. Bossen voor ons. Waarschijnlijk ook bossen achter ons. Als iemand mij morgen zou vragen hoe Zweden eruitziet, dan zou ik antwoorden: als een groot bos waar af en toe een weg doorheen is aangelegd.
Gisteren eindigde ik met de mededeling dat we vandaag een uitstapje zouden maken naar een plek waar veel bomen te vinden zijn, maar niet op de manier die je zou verwachten. Dat bleek geen grootspraak te zijn. Want waar de bomen in de rest van Zweden meestal gewoon braaf in het bos blijven staan, worden ze in Nüsnäs omgetoverd tot een van de bekendste symbolen van het land: de beroemde Dalapaardjes.
Vandaag was het weer tijd om de caravan aan te koppelen. We verruilden Sveg voor Mora. Een rit van nog geen 140 kilometer. Dat klinkt niet indrukwekkend, maar na ruim een maand Zweden beginnen wij afstanden anders te beoordelen. Alles onder de 150 kilometer voelt inmiddels alsof je even een boodschap gaat doen.
Na twee dagen Midsommar begon ik langzaam te begrijpen waarom Zweden deze feestdag zo belangrijk vinden. Het is niet zomaar een vrije dag, maar een nationaal ritueel waarbij het hele land lijkt af te spreken om naar buiten te gaan, elkaar te ontmoeten en het begin van de zomer te vieren. En als je dan toevallig op een camping in Sveg staat, maak je dat van heel dichtbij mee.
Vrijdag verlieten we Östersund en reden we verder naar Sveg. De route voerde ons opnieuw door de eindeloze Zweedse bossen, langs glinsterende meren en over wegen waarop je soms minutenlang niemand tegenkomt. Het was een rustige rit door een landschap dat inmiddels bijna vertrouwd begint te voelen.
Na alle avonturen van de afgelopen weken vonden wij het eigenlijk wel eens tijd worden voor een paar dagen zonder spectaculaire gebeurtenissen, noodscenario's, sneeuwvelden, rendieren op de weg of vergaderingen van het routeteam. Gewoon twee rustige dagen. Tenminste, dat was het plan.
Maandag reden we het laatste deel van de Wildernisroute, van Gäddede naar Strömsund. En hoewel we inmiddels al weken door het Zweedse landschap rijden, slaagde Zweden er opnieuw in ons stil te krijgen. Nou ja, bijna stil. Mijn vader praat nog steeds gewoon door.
Vandaag moest het dan eindelijk gebeuren: de spannendste etappe van de Wildernisroute. Al wekenlang hadden we erover gesproken. Zouden we goed weer hebben? Zou er nog sneeuw liggen? Zou de weg open zijn? En vooral: zouden we het overleven? Goed, dat laatste is misschien licht overdreven, maar een beetje spanning was er vanochtend toch wel toen we wakker werden.
Voordat ik vertel over de avonturen van vandaag, moet ik eerst verslag doen van een uiterst belangrijke gebeurtenis die gisterenavond plaatsvond: een extra ingelaste vergadering van het routeteam. Voor de vaste lezers: het routeteam bestaat uit drie stemgerechtigde leden, twee beagles zonder stemrecht maar met een duidelijke mening, en een voorzitter die meestal degene is die achter het stuur zit. De vergadering had één belangrijk agendapunt: hoe komen we uiteindelijk weer thuis? Oorspronkelijk was het plan om via Zuid-Zweden naar Malmö te rijden, vervolgens de brug naar Kopenhagen over te steken en daarna via Denemarken en Duitsland huiswaarts te keren. Een prachtig plan. Een logisch plan. Een efficiënt plan. Maar ook een plan waarbij je nog heel veel kilometers moet rijden.
Vandaag begon als een heel gewone verhuisdag. De was was schoon, de caravan was aangekoppeld, de honden hadden hun vaste plek ingenomen en wij namen afscheid van Sorsele. Dat afscheid viel overigens een stuk gemakkelijker nu al onze kleding weer fris rook. Na een paar weken reizen wordt schone was namelijk een bron van geluk die moeilijk uit te leggen is aan mensen die thuis gewoon op een knop van hun wasmachine kunnen drukken.